Het deel dat we nu bezoeken is het meest recent en chronologisch gezien het dichtst bij onze tijd. We bevinden ons op het christelijke voorplein, met in het midden de kerk gewijd aan Santa Cristina, waaraan het hele gebied zijn naam ontleent.
De kleine plattelandskerk met één schip, al beschreven aan het begin van de 13e eeuw, behoorde toe aan de Camaldolese monniken van Santa Maria di Bonàrcado. De kerk zoals je die nu ziet is het resultaat van talrijke verbouwingen en restauraties die in de loop der eeuwen hebben plaatsgevonden. De gevel werd begin 1900 herbouwd.
De kerk wordt omringd door de huisjes van pelgrims, die "muristénes" of "cumbessìas" worden genoemd. Het is een typisch voorbeeld van volkse architectuur, gemaakt vanbasaltsteen met moddermortel.
Twee keer per jaar komt het dorp komt tot leven, gedurende tien dagen, ter gelegenheid van burgerlijke en religieuze feesten: op de tweede zondag van mei ter ere van Santa Cristina, en op de vierde zondag van oktober voor het feest van San Raffaele Arcangelo, ook wel San Serafino genoemd.
