De hypogeïsche tempel of heilige bron van Santa Cristina is een prachtig voorbeeld van verfijnde bouwtechniek voor religieuze doeleinden uit de Nuraghische tijd, en stamt uit de 12e eeuw voor Christus.
De structuur bestaat uit drie elementen: een voorportaal of atrium (ook wel: dromos genoemd), een trapgedeelte en een ondergrondse ronde kamer met tholos-dak.
De bron is omgeven door een ellipsvormige ommuring (het tèmenos) van 26 bij 20 meter, die het heilige gebied afbakent.
De ingang bevindt zich op maaiveldhoogte. De trapeziumvormige trap, de enige in zijn soort, bestaat uit één rechte trap met 25 treden en een trapsgewijs oplopend plafond.
De ronde ondergrondse kamer heeft een diameter van 2,5 meter en een hoogte van ongeveer 7 meter, met een tholos-koepel van concentrisch geplaatste steeds kleiner wordende stenen ringen. Het bovenste ring heeft een opening van 35 cm.
In de ondergrondse kamer, met een natuurlijke rotsbodem, is een ondiepe, ronde kom van ongeveer 50 cm gegraven waarin een natuurlijke bron ontspringt. Hierin werd een religieus waterritueel uitgevoerd, dat als zuiverend werd beschouwd.
Tijdens de winter en de lente, de meest waterrijke seizoen, kon het waterniveau soms stijgen tot de eerste trede. De muren zijn opgetrokken uit perfect bewerkte basaltblokken die schuin op elkaar zijn geplaatst in horizontale lagen.
Ook op andere plaatsen in Sardinie zijn vergelijkbare, maar niet identieke, monumenten van dit waterritueel te zien, zoals onder andere in Santa Vittoria in Serri, Su Tempiesu inOrune, Predio Canopoli in Perfugas, Cuccuru Is Arrius in Cabras en Santa Anastasia in Sardara.
