Podziemna świątynia lub święta studnia Świetej Krystyny jest godnym podziwu przykładem wyrafinowanej techniki budowlanej budowli poświęconej kultowi z okresu nuragijskiego, datowanego na około 1200/1100 r. p.n.e.
Konstrukcja składa się z trzech elementów: przedsionka lub atrium (zwanego dròmos); komora schodowa; oraz okrągła komora podziemna ze sklepieniem typu tolos.
Studnia jest otoczona eliptycznym obrysem (zwanym thèmenos) (o wymiarach 26 na 20 metrów), którego funkcją jest wyznaczenie obszaru podlegającemu kultowi.
Wejście do budowli znajduje się na poziomie terenu, składa się z jedynej w swoim rodzaju, trapezowej rampy z szerokimi pokrytymi kamiennymi płytami z 25 schodòw.
Podziemna okrągła komora ma średnicę około 2 metrów i 50 centymetrów oraz wysokość około 7 metrów. Wznosi się ona z silnym wysunięciem ścian w kierunku szczytu z kopułą (tolos) o koncentrycznych pierścieniach, które zwężają się ku górze, z których tworzy otwór o średnicy 35 cm. W podziemnej komorze (opartej na naturalnej skale) wykopano okrągłą nieckę o głębokości około 50 cm. W niej znajduje się źródło wody, które pozwalało na praktykowanie kultu wody jako elementu rytuału ablucji. Woda, szczególnie obfita w sezonie zimowym i wiosennym, może osiągnąć poziom pierwszego dolnego stopnia.
Ściany klatki schodowej i podziemnej komory wykonane są z dobrze wygładzonych bloków bazaltowych opartych ukośnie na poziomych rzędach.
Studnię Świętej Krystyny można porównać z innymi zabytkami kultu wody: Santa Vittoria di Sérri, Su Tempièsu di Orùne, Prédio Canòpoli di Pèrfugas, Cùccuru Is Arrìus di Càbras, Santa Anastàsia di Sàrdara, które są podobne, ale nie identyczne.
