De nuraghe is een kegelvormig stenen bouwwerk zonder punt, typisch voor Sardinië. Er staan er nog ongeveer 10.000 overeind. Ze werden gebouwd tussen 1800 en 1000 voor Christus.
Het woord “nuraghe” komt van het woord “nur”, wat “steenhoop” of “holle hoop” betekent. Ze werden gebouwd met een tholos-structuur of “valse koepel”, bestaande uit cirkelvormige rijen grote stenen zonder cement, waarbij elke rij iets meer naar binnen stak dan de rij eronder.
De meeste zijn "eenvoudige" nuraghi, bestaande uit één toren met een ingang die leidt naar een kamer met nissen in de muren. Via een stenen trap bereikte men de top van de toren.
Daarnaast zijn er complexere nuraghi, met meerdere torens rond een centrale toren – de zogenaamde ‘’complexe’’ of "meerlobbige" nuraghi- met meerdere kamers, trappen en gangen.
Voorafgaand aan deze bouwwerken bouwde men “protonuraghi” of “gang-nuraghi”, de oudste variant, zonder centrale kamer, maar met één of meer gangen bedekt met platte stenen platen.
De nuraghi dienden om het grondgebied en de hulpbronnen te controleren en waren een zichtbare uiting van de macht van de nuraghische gemeenschap.
Na 1000 voor Christus werden er geen nieuwe nuraghi meer gebouwd, maar sommige werden in latere periodes verbouwd en hergebruikt als heilige plaatsen of graven.