Nurag to rodzaj kamiennej budowli w kształcie stożka bez wierzchołka, występującej na całej Sardynii. Obecnie zachowało się ich około 10 000. Budowano je od 1800 r. p.n.e. do 1000 r. p.n.e. Rdzeń „NUR” słowa nurag pochodzi od „stos kamieni lub pusty stos”.
Budowano je w formie zwanej tolos lub fałszywej kopuły, którą tworzono poprzez ułożenie okrągłych rzędów dużych kamieni jeden na drugim, bez użycia spoiwa. Każdy rząd kamieni był lekko wysunięty do wewnątrz w stosunku do rzędu poniżej.
Większość z nich to nuragi typu „prostego”, czyli składające się z pojedynczej wieży, z wejściem prowadzącym do pomieszczenia wyposażonego w komory na ścianach. Na szczyt wieży prowadzą kamienne schody.
Istnieją również nuragi składające się z kilku wież połączonych z wieżą centralną. Są to tak zwane nuragi złożone lub wieloprzestrzenne, wyposażone w różne pokoje, schody i korytarze.
Zanim zaczęto je budować, ludy nuragiczne stworzyły „protonuragi” lub nuragi korytarzowe, które są zatem ich najstarszym typem. We wnętrzu nie mają dużego okrągłego pomieszczenia typowego dla późniejszych konstrukcji, ale jeden lub kilka korytarzy pokrytych płaskimi płytami.
Nuragi pomagały w kontroli terytorialnej oraz zasobów, służyły także ewidentnie w celu potwierdzenia władzy ich nuragicznych właścicieli. Od roku 1000 przed naszą erą, zaprzestano ich konstrukcji lecz niektóre z nich w późniejszych epokach, były zaadoptowane jako miejsca kultu lub pochówku.
